https://en.wikipedia.org/wiki/Forest_plot
วันพุธที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2558
Forest Plot คือ อะไร
https://en.wikipedia.org/wiki/Forest_plot
วันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2558
นิทาน สมภารผูกแมว
วันพฤหัสบดีที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
ชื่นชมบริการด้วยหัวใจ ของความเป็นมนุษย์ของโรงพยาบาลคำเขื่อนแก้ว seamless ,DHS ,PCA
คุณตาคนนี้ เป็นกังวลมาก เพราะคิดว่าโรงพยาบาลคงไม่มีประวัติแน่ๆ คนที่เคยรักษา หรือรู้จัก ก็เกษียณไปหมดแล้ว ครั้นจะไปตรวจใหม่โรคก็หายแล้ว เลยขอความช่วยเหลือที่กับท่านสาธารณสุขอำเภอ ผมในฐานะผู้รับผิดชอบงานควบคุมโรคติดต่อ ก็เลยถูกเรียกตัวให้เข้าไปหา
คำว่า "บริการด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์" ผมยังเชื่อเสมอว่า มีอยู่ทุกผู้คนในโรงพยาบาลคำเขื่อนแก้ว แต่คนแรกที่ผมนึกถึงคือ คุณมด สมใจ เพียรทำ ผู้รับผิดชอบงานควบคุมโรคติดต่อ ของโรงพยาบาล ทีมงาน SRRT ของเราทีใช้คำว่า "ทำงานแบบไร้รอยต่อ" กันได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
ผมโทรหาคุณมดว่า จะพาผู้ป่วยไปพบแพทย์ ที่ OPD ขอให้คุณมด มารับช่วงในการดูแลต่อไปด้วย เป็นไปตามที่ผมเชื่อไว้ คุณมดมารับที่ OPD โรงพยาบาล พยาบาลที่ OPD แจ้งว่า ถ้าใบรับรองแพทย์ ต้องมาช่วงบ่าย ผมมองหน้าคุณมด ได้แต่บอกว่า " รบกวนด้วยนะครับ" แล้วเดินกลับมาที่ สสอ.คำเขื่อนแก้ว คิดในใจ จะเป็นอย่างไรบ้างนะ แต่ลึกๆในใจ เชื่อนะว่า คงจะไปด้วยดี
ติ้ง ต่อง เสียงข้อความจากเฟสบุ๊คดังขึ้น ในหนึ่งชั่วโมงต่อมา เป็นข้อความจากคุณมด ว่า "เรียบร้อยแล้วนะ คุณตาได้ใบรับรองแพทย์กลับบ้านแล้ว"
เรื่องนี้ อาจจะเป็นเรื่อง ธรรมดาๆ แต่ สำหรับผมแล้วมันช่วยย้ำความเชื่อ และความประทับใจต่อโรงพยาบาลคำเขื่อนแก้ว ในการบริการต่อประชาชน
" ดาว มีอยู่บนท้องฟ้าเสมอ
.........แม้ว่า บางครั้งอาจจะมองไม่เห็นก็ตาม "
วันเสาร์ที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
วันอังคารที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555
ฟังเสียงหัวใจ หนังสือความเครียดเล่มแรก(เยี่ยมผู้ป่วยTB)


วันพุธที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2555
เมื่อ 5 ปีที่แล้ว
เมื่อประมาณ 5 ปี ที่แล้ว มีชายคนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อซาฟารีสีกรมท่ามอมๆ ด้อมๆมองๆ ที่ด้านหน้าประตูของสำนักงานสาธารณสุขอำเภอคำเขื่อนแก้ว ก่อนที่จะถามว่าหมอแฟรงค์ทำงานที่นี่มั้ย ทันทีที่มองเห็นหน้าของผม แววตาที่ลังเล ท้อแท้ ของแกดูมีประกายขึ้นมาทันที แกเล่าว่ามาเฝ้าลูกสาวคลอดลูกที่โรงพยาบาลได้หลายวันแล้ว วันนี้เป็นวันที่หมอให้กลับบ้านได้ แต่กว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว ช่วยตามรถประจำทางมารับที ซึ่งรถประจำทางที่เข้าออกหมู่บ้านนี้มีเพียงคันเดียว แดนรถเพียงเที่ยวเดียว ปรากฎว่ารถประจำทางได้กลับไปแล้ว
เมื่อ20 ปีที่แล้ว บรรจุทำงานครั้งแรก ผมบรรจุทำงานที่สถานีอนามัยทุ่งมน ที่ตำบลนี้เหมือนกับเป็นบ้านเกิดในชีวิตหมออนามัย หากเปรียบเหมือนหนอนผีเสื้อ ตำบลแห่งนี้เองหนอนผีเสื้อตัวนี้ได้ลอกคราบออกมาเป็นผีเสื้อโบยบินอย่างมีความสุขในความเป็นหมออนามัย เย็บแผล เบ็ดเกี่ยวขา เงี่ยงปลาปัก ฉมวกยิงปลาแทงเรื่องจิ๊บๆ งานป้องกันควบคุมโรค งานมวลชน ทีมงานกรรมการหมู่บ้านตุ้มโฮมตรึม!!! ทุกวันต้องจัดคิวไปกินข้าวเย็นในแต่ละหลังคาเรือน(เวอร์) ผมนอนที่สถานีอนามัยค่าเวรไม่มี ค่าตอบแทนไม่มีสักอย่าง แต่มีความสุขมาก ปลาตัวใหญ่ๆ อาหารที่อร่อยๆ อาหารแปลกๆที่ชาวบ้านหามาได้จะต้องเรียกหมอไปกินด้วยเสมอ ผมยังจำได้ในบางครั้งที่กลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่จะมีของฝากจากชาวบ้านฝากกลับไปให้ด้วยเสมอ บางครั้งไม่อยู่บ้านพักกลับมาบางทีเจอกล้วยน้ำว้าห้อยไว้ที่บันไดบ้านพักพร้อมจดหมายน้อยหนึ่งฉบับ(เขียนไปยังแอบยิ้มเมื่อคิดถึงวันเก่าๆ) คนในตำบลนี้จึงเหมือนกับญาติของผมทุกคน
ผู้ป่วยทีผมเจอวันนี้ เป็นผู้หญิงที่ไปคลอดลูกที่โรงพยาบาลเมื่อ 5 ปีก่อน วันนี้เธอป่วยด้วยวัณโรค จิตเวช ไธรอยด์ สามีแทบจะเรียกว่าทิ้งไปแล้ว นานๆมาดูลูกทีหนึ่ง ทุกวันนี้มีเพียงอยู่กับลูก และ พ่อ ที่ดูแลเธอมาตลอด
เมื่อ 5 ปีก่อนผมตัดสินใจขับรถมาส่งครอบครัวนี้ เพื่อแลกกับอะไรบางอย่างที่ผมไม่ได้รับมันนับตั้งแต่ย้ายเข้ามาทำงานที่สำนักงานสาธารณสุขอำเภอ แล้วสิ่งที่ผมได้รับมันคุ้มค่าจริงๆหลังจากนั้นหนึ่งวันมีคนฝากพริกและมะเขือมาให้....ความรู้สึกเมื่อ 20 ปีที่แล้วผมได้มันกลับมาแม้เพียงชั่วคราวก็ตาม
วันเสาร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
ตำบลกุดกุงร่วมใจไม่กินปลาดิบ
- ทำไมคนในชุมชนถึงชอบกินปลาดิบ( เพื่อศึกษาบริบท ปัจจัย ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการบริโภคปลาดิบ)
- มีทางเลือกอื่นหรือไม่ที่เป็นทางเลือกในการบริโภคอาหารแทนก้อยปลา (เพื่อศึกษารายการอาหารในท้องถิ่นที่สามารถทดแทนการบริโภคปลาดิบ"
- เพื่อศึกษาผลกระทบของการบริโภคปลาดิบต่อครอบครัว และชุมชน
หลังจากที่ได้ข้อมูลที่คิดว่ามั่นใจว่าโครงการนี้เป็นโครงการของชุมชนจริงๆ และชุมชนจะเป็นผู้ดำเนินการและใช้ประโยชน์จากโครงการวิจัยอย่างเต็มที่ ทีมผู้ประสานงานวิจัย จึงได้อำลาพาจากอย่างมีความสุขด้วยเวลาเที่ยงแก่ๆ พร้อมกับรอยยิ้มอย่างมีความมีความสุขของผู้ร่วมประชุม จนลืมหิวน้ำหิวข้าว
วันนี้เป็นวันหยุดที่น่าจะอยู่บ้าน แต่ที่ไปครั้งนี้ผมก็รู้สึกเหมือนกับได้อะไรมากมาย ทั้งที่ทำไปไม่ได้เงินสักบาท แถมเสียเวลา เสียค่าน้ำมันรถไปเองตะหาก คงเหมือนกับทีมวิจัยของกุดกุง ที่มาด้วยหัวใจ พี่สมัคร พุ่มทอง ก็สุดยอดจริงๆไปทั้งๆที่ผมประสานเรื่องการนัดประชุมในบ่ายวันศุกร์ ประสานงานแค่วันเดียวมีคนมาประชุมมากมายขนาดนี้ เป็นทุนของตำบลกุดกุงและคิดว่าน่าจะเป็นแบบนี้แทบทุกที่ เพียงแค่ภาครัฐจะให้โอกาสชุมชนอย่างจริงใจหรือไม่เท่านั้นเอง
ขอบคุณพี่เล็กและน้องหนึ่ง สำหรับข้าวเที่ยง
ขอบคุณพี่สมัคร และทีมงานตำบลกุดกุง ที่คิดทำเรื่องดีๆเรื่องหนึ่งให้กับชุมชน และทำให้ผมมีกำลังใจในการทำงานต่อไป



